Kościół domowy

 

 

Założycielem Domowego Kościoła w Polsce jest Ks. Franciszek Blachnicki, który widząc pewne zagrożenia dla rodzin polskich a zauważając wielkie znaczenie dla duchowości oaz dla dzieci i młodzieży, szybko odkrył naglącą potrzebę opracowania takiej formacji, która co do formy, treści i duchowości odpowiadałaby potrzebom i możliwościom rodzin.

Po raz pierwszy 15-dniowe rekolekcje małżeństw odbyły się w 1973 r.  w Krościenku

Liczne małżeństwa, które od tego czasu zaangażowały się w Domowy Kościół zostały pociągnięte przez cele takie jak: dowartościowanie miłości małżeńskiej, rodzina jako Kościół domowy, rodzina jako katechumenat, rodzina jako wspólnota

Domowy Kościół jest formacją działającą przy parafiach. Rodziny Domowego Kościoła spotykają się w tzw. kręgach (liczących kilka małżeństw) w jednym z ich domów.

Jedno z małżeństw staje się parą animatorską. Nad spotkaniami czuwa ksiądz moderator.

Duchowość małżeńska proponowana w ramach tej formacji jest realizowana poprzez przyjęcie elementów nazywanych zobowiązaniami - darami.

Są to: codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych.

Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).

 

Duchowym opiekunem jest o. Zbigniew Kluska