Kończyły się wakacje... Szukaliśmy pomysłu jak wykorzystać te ostatnie dni pożytecznie... Myśleliśmy i myśleliśmy (no dobra, z tym myśleniem to nie do końca tak było... ojciec myślał za nas wszystkich, w końcu jeszcze wakacje były, więc my mieliśmy prawo być lekko zabetonowani xD). Pojawił się plan, by wyruszyć na coroczne spotkanie młodzieży do Serpelic.

Całe to „zamieszanie” rozpoczęło się już 5 sierpnia, gdyż tego właśnie dnia, po uprzednim pożegnaniu się z naszymi bliskimi, wyjechaliśmy spod klasztoru do Warszawy. Z uśmiechami na twarzy wparowaliśmy do busa. W czasie drogi wstąpiliśmy do jednej z mijanych stacji paliw. Ktoś zauważył stającego przed wejściem kucharzyka, no i się zaczęło… zdjęcia, wygłupy i w ogóle (w końcu inni jesteśmy nie? nie znaczy gorsi...). Droga minęła dość szybko. Kontynuując... nocowaliśmy u przesympatycznych sióstr franciszkanek, i tam też udaliśmy się, by zostawić nasze bagaże. Byliśmy bardzo grzeczni (hmm... no staraliśmy się); sam Tatooo mówił, że jesteśmy bardzo spokojną młodzieżą. Po 5 min usłyszeliśmy...