W Kościele katolickim rozpoczął się czas przygotowania paschalnego – czterdziestodniowy post. Fragment perykopy usłyszanej w I Niedzielę Wielkiego Postu pomaga nam dostrzec, a zarazem wpatrywać się w Tego, który ten czas przeżył zgodnie z zamysłem Boga.

Jezus jest kuszony na pustyni, miejscu, gdzie nie ma żadnego człowieka. Jest samotny, doskwiera Mu upał, wiatr; po prostu jest sam. Nas również zachęca do bycia sam ze sobą. Dzisiejszy człowiek nie potrafi już nawet chwili wytrzymać sam z samym sobą, sam z Bogiem. Cały czas tylko telewizja, radio, internet, komórka i wiele innych rzeczy, które nie pozwalają człowiekowi wejść w siebie. Czas pustyni to czas różnorakich doświadczeń, czas walki z pokusami i czas modlitwy, czas strachu przed niebezpieczeństwem i czas całkowitego zaufania Bogu. Takiego czasu potrzebuje każdy człowiek, szczególnie chrześcijanin, po to, by odkryć jak wielka jest miłość, którą nas Bóg obdarzył. Każdy z nas potrzebuje czasu odejścia od zgiełku codzienności, "wrzasku" ludzi. Oczywiście nie jest to łatwe, ale pozwala doświadczyć bliskości Boga.

Czas Wielkiego Postu jest czasem przejścia, w którym człowiek uczy się jak dojść do życia, którego nic nie będzie w stanie zatrzymać. Jest to czas przemiany starego człowieka - pełnego grzechu, nałogów, zniewoleń - w człowieka nowego, narodzonego w Chrystusie Jezusie, pełnego wiary nadziei i miłości. Człowiek idący za Bogiem, doświadcza Jego dobroci, która objawia się poprzez rozdawanie Słowa i Chleba, Światła i Wody; a to wszystko zawarte jest w sakramentach świętych, jakie Kościół ma nam do zaoferowania. Tylko przyjdź na Eucharystię, Drogę Krzyżową, pojednaj się z Bogiem w sakramencie spowiedzi. To wszystko jest dla Ciebie - z troski o ciebie, gdyż dla Boga jesteś najważniejszy.

o. Piotr Bednarski